Wulang Bebasan 27

Prajanjian Lawas

¹Aja ngalembana awakmu dhewe marga saka dina sesuk, awit kowe ora sumurup apa kang bakal kelakon ing dina iku. ²Kareben wong liya kang ngalem marang kowe, aja cangkemmu dhewe, utawa kang dudu kawanuhanmu, aja lambemu dhewe. ³Watu pancen anteb, wedhi iya ana bobote, nanging kang luwih abot tinimbang iku, yaiku nandhang serik marga saka wong bodho. ⁴Panasing ati iku daksiya, lan nepsu iku ngamuk, nanging sapa kang kuwat nyangga butarepan? ⁵Becik pameleh kang terus terang, tinimbang katresnan kang sinidhem. ⁶Mitra iku anggone nggebug kanthi tujuan kang becik, nanging pangambunge wong sengit iku nganti kliwat wates. ⁷Wong kang wareg iku ngidak-idak madu, nanging tumrap wong keluwen, sabarang kang pait rasane legi. ⁸Wong kang nglembara ninggal omahe, iku kaya manuk kang mabur ninggal susuhe. ⁹Lenga lan ganda arum iku mbingarake ati, nanging kasusahan iku njuwing-njuwing nyawa. ¹⁰Aja ninggal mitramu sarta mitrane bapakmu, lan ing dina karibedanmu aja marani ing omahe sadulurmu, becik nekani tangga kang cedhak katimbang sadulur kang adoh. ¹¹He anakku, dipinter, gawea bungahing atiku, supaya aku bisa mangsuli marang wong kang memada aku. ¹²Manawa wong kang prayitna nyumurupi bilai, banjur umpetan, nanging kang ora duwe pangalaman terus bae, temah tinempuh ing bilai. ¹³Sandhangane wong kang nanggung wong liya iku jupuken, sarta tahanen, kanggo cekelan tumrap wong liya mau. ¹⁴Sing sapa ing wayah esuk umun-umun aweh salam marang pepadhane klawan swara banter, iku kaanggep ipat-ipat. ¹⁵Rabi kang seneng grejegan iku padha karo: trocohing payon kang ora kendhat-kendhat ing mangsa udan. ¹⁶Sapa kang bisa nahan prasasat nahan angin, lan tangane tengen nggegem lenga. ¹⁷Wesi nglandhepake wesi, wong nglandhepake pepadhane. ¹⁸Sing sapa ngopeni wit anjir iku bakal mangan wohe, lan sing sapa rumeksa marang bendarane iku bakal diurmati. ¹⁹Kayadene banyu ngiloni rai, mangkono uga atine manungsa iya ngiloni manungsa iku. ²⁰Jagading wong mati lan karusakan iku ora wareg-wareg, mangkono uga mripate manungsa iya ora marem-marem. ²¹Kowi iku kanggo nglebur salaka lan prapen kanggo ngejer mas, mangkono uga wong iku dikreta-aji manut pangalembana kang ditujokake marang dheweke. ²²Wong bodho iku sanadyan koktutu klawan alu ana ing lesung, awor karo gandum, kabodhoane ora bakal sirna. ²³Kaanane wedhus-wedhusmu iku dititenana kang temenan sarta kewan pepanthanmu iku gatekna. ²⁴Amarga raja-brana iku ora langgeng. Apa makutha iku bisa lestari turun-tumurun? ²⁵Manawa suket ilang lan trubusane metu, sarta suket ing gunung diklumpukake, ²⁶cempene wedhus gembel banjur padha ngolehake sandhangan kowe, sarta wedhuse berok lanang kanggo tuku lemah, ²⁷karomaneh puwane wedhus cukup kanggo panganmu lan kulawargamu, sarta kanggo panguripane rewang-rewangmu wadon.