Wulang Bebasan 23

Prajanjian Lawas

¹Samangsa kowe ndherek dhahar karo panggedhe, nggatekna temenan apa kang ana ing ngarepmu. ²Manawa kowe pancen wong dremba, nempelna lading ing gulumu. ³Aja melik marang dhaharane kang enak-enak, awit iku pangan kang nyidrani. ⁴Aja ngaya pangudimu supaya bisa dadi sugih, tinggalen karepmu kang mangkono iku; ⁵marga yen kokwaspadakake, banjur sirna, awitdene iku dumadakan nganggo swiwi kaya manuk garudha kang banjur mabur ing akasa. ⁶Aja mangan pangane wong cethil, lan aja melik marang pangane kang enak-enak, ⁷awit kaya wong kang ngetung-etung ing sajroning atine, iya kaya mangkono iku wong mau. Pangucape marang kowe: “Mangana lan ngombea!” Nanging atine ora seneng marang kowe. ⁸Saemplokan olehmu mangan bakal kokutahake, lan sakehing tembungmu kang alus iku kokbuwang tanpa tanja. ⁹Aja guneman ana ngarepe wong gemblung, marga iku bakal ngremehake tuturmu kang patitis. ¹⁰Aja ngelih tenger watese lemah kang lawas, lan aja lumebu ing pategalane bocah lola. ¹¹Awitdene kang nebus iku santosa, Pangeran kang mbelani prakarane nglawan marang kowe. ¹²Migatekna marang panggulawenthah, lan kupingmu telingna marang tembung-tembung kang isi kawruh. ¹³Aja nglirwakake pamerdi marang anak, iku manawa kokgitik nganggo penjalin ora ndadekake patine. ¹⁴Kowe nggitik nganggo penjalin, nanging kowe ngentasake nyawane saka ing jagade wong mati. ¹⁵He anakku, manawa atimu wicaksana, iku iya ndadekake bungahing atiku. ¹⁶Nyawaku abungah-bungah, manawa lambemu ngucapake kang jujur. ¹⁷Atimu aja meri marang para wong dosa, nanging tansah mantepa anggonmu ngabekti marang Sang Yehuwah. ¹⁸Satemene panganti-anti iku pancen ana, lan pangarep-arepmu ora bakal ilang. ¹⁹He anakku, ngrungokna, lan dadia wicaksana, atimu enerna ing dalan kang bener. ²⁰Aja srawungan karo wong kang karem ngombe anggur, lan kang karem marang daging; ²¹awit wong karem ngombe lan seneng mangan iku bakal nemahi kamlaratan, lan ngantuk njalari nggombal. ²²Rungokna pituture bapakmu kang nganakake kowe, lan aja nyepelekake biyungmu samangsa wus tuwa. ²³Tukua kabeneran lan aja kokedol maneh, mangkono uga kawicaksanan, pamerdi lan kawasisan. ²⁴Bapakne wong kang bener iku bakal giyak-giyak, sarta sapa kang nglairake wong wicaksana iku bakal abungah-bungah. ²⁵Kareben bapa lain biyungmu padha bungah, lan kang nglairake kowe cikben agiyak-giyak. ²⁶He anakku, atimu wenehna marang aku, sarta mripatmu cikben seneng marang dalan-dalanku. ²⁷Awit wong wadon tuna-susila iku jugangan kang jero, lan wong wadon lenjeh iku sumur kang ciyut. ²⁸Malah kaya begal anggone nyenyegat, lan ngakehake wong kang cidra ana ing antarane para manungsa. ²⁹Sapa kang ngadhuh-adhuh? Sapa kang sambat-sambat? Sapa kang padu? Sapa kang ngesah-esah? Sapa kang tatu tanpa sabab? Sapa kang mripate abang? ³⁰Yaiku para kang melek nganti tengah wengi karo ngombe anggur, kang padha teka prelu ngicipi anggur bumbon. ³¹Aja mandeng marang anggur, kang abang memenginake banget warnane, sarta kileng-kileng ana ing tuwung, lan angler nikmat yen kaombe, ³²nanging wekasane nyakot kaya ula, lan nyemburake wisa kaya ula bedhudhak. ³³Mripatmu banjur bakal ndeleng bab-bab kang aneh, lan atimu nglairake tembung-tembung kang ora karuwan. ³⁴Kowe banjur kaya wong kang ana ing satengahe ombak sagara, utawa kaya wong kang ana ing pucaking tiyange prau. ³⁵Kowe bakal celathu mangkene: “Aku digebugi dening wong, nanging aku ora krasa lara, lan dipenthung iya ora krasa! Kapan aku eling? Aku arep golek anggur maneh.”