Wulang Bebasan 24

Prajanjian Lawas

¹Aja meri marang wong ala, lan aja srawungan karo wong iku; ²awit atine tansah ngangen-angen arep nganiaya, lan lambene ngrembug bab kasangsaran. ³Srana kawicaksanan omah iku kaadegake, lan kasantosakake dening kapinteran; ⁴sarta srana kawasisan kamar-kamare padha kaisenan, raja-brana warna-warna kang larang regane lan kang nengsemake. ⁵Wong wicaksana iku luwih wibawa tinimbang wong santosa, semono uga wong kang duwe kawruh iya luwih wibawa tinimbang wong gagah prakosa. ⁶Awit mung srana siasat anggonmu bisa nglurug perang, sarta kaunggulan iku gumantung kehe wong kang dadi juru pirembug. ⁷Kawicaksanan iku kedhuwuren tumrap wong bodho, mulane ana ing gapura ora mbukak cangkeme. ⁸Sapa kang tansah ngrantam piala, bakal kaaranan tukang ngapusi. ⁹Mikir kabodhoan iku marakake dosa, sarta wong ambek memoyok iku nistha tumrap manungsa. ¹⁰Saupama ing dina karubedan atimu semplah, iku nelakake kuranging kekuwatanmu. ¹¹Wong kang diglandhang arep dipateni iku luwarana, lan kang sempoyongan marani papan panyembelehan, iku slametna. ¹²Manawa kowe kandha: “Prakara iku ora ngreti temenan!” Pangeran kang neter ati apa ora mirsa ing sanyatane? Apa Panjenengane kang rumeksa nyawamu iku ora mirsa, iku males marang manungsa miturut panggawene? ¹³He anakku, mangana madu, awit iku becik, sarta rembesing madu iku legi rasane ana ing cethakmu. ¹⁴Wruhanamu, kaya mangkono rasane kawicaksanan tumrap nyawamu, manawa koktemu, ana kang kokanti-anti ing dina buri, sarta pangarep-arepmu ora bakal ilang. ¹⁵Aja ngintip papan padunungane wong bener kaya tindake wong duraka, aja ngrusak omahe. ¹⁶Awit wong bener iku sanadyan tiba rambah ping pitu, mesthi ngadeg maneh, nanging wong duraka bakal ambruk ana ing sajroning bilai. ¹⁷Manawa satrumu tiba, aja bungah, sarta manawa kejlungup aja giyak-giyak atimu, ¹⁸supaya Pangeran Yehuwah ora uninga lan mastani ala, banjur nyingkirake bebendune saka wong mau. ¹⁹Aja nepsoni marang wong kang nindakake piala, aja meri marang wong duraka. ²⁰Awit ora ana pangarep-arep tumrap wong ala, damare wong duraka iku bakal mati. ²¹He anakku, diwedi asih marang Pangeran Yehuwah lan marang ratu, aja mbalila marang sakaro-karone. ²²Marga kalawan dadakan padha ndhatengake kasangsaran, sarta sapa nyumurupi lebure, kang didhatengake dening kalih-kalihe? ²³Ing ngisor iki iya wulang bebasan anggitane para wicaksana, mawang wong ana ing pangadilan iku ora prayoga. ²⁴Sing sapa tutur marang wong duraka: “Kowe ora luput,” iku bakal diipat-ipati dening para bangsa, lan disupatani dening para suku bangsa. ²⁵Nanging kang aweh pepenget bakal nemu kabegjan, sarta bakal ginanjar ing berkah. ²⁶Sing sapa mangsuli klawan patitis, iku nucup lambe. ²⁷Pagaweanmu ing jaba rampungna, sarta cawisna iku ana ing pategalan, sawuse iku banjur lagi ngadegna omahmu. ²⁸Aja dadi seksi tumrap pepadhamu tanpa sabab, lan ngapusi kalawan lambemu. ²⁹Aja duwe pangucap: “Kayadene kang dadi panggawene wong iku marang aku, iya kaya mangkono bakal tandukku marang wong mau. Aku males marang wong manut panggawene.” ³⁰Aku ngliwati pategalane wong kesed, lan ing pakebonane anggur wong kang tanpa budi. ³¹Lah kabeh iku kebak kathukulan bondhot, lemahe katuwuhan ing lateng, sarta temboke wus rubuh. ³²Aku ndeleng lan banjur njupuk piwulange, aku ndeleng nuli oleh wulangan. ³³“Turu sadhela engkas, ngantuk sadhela engkas, nekuk tangan sadhela engkas arep nerusake leyeh-leyeh,” ³⁴banjur katekan kamlaratan, kaya wong kang nempuh, katekan kacingkrangan, kaya wong kang sikep gegaman.