Wulang Bebasan 22

Prajanjian Lawas

¹Pilih jeneng kang becik tinimbang karo kasugihan gedhe, luwih becik nampani katresnan katimbang oleh salaka lan mas. ²Wong sugih lan wong mlarat padha papagan, sakaro-karone Pangeran Yehuwah kang nitahake. ³Wong wicaksana manawa nyumurupi anane bilai, banjur ndhelik, balik wong ora duwe pangalaman terus bae lakune, temah ngalami kasangsaran. ⁴Andhap-asor lan pangabekti marang Sang Yehuwah iku diganjar, kasugihan, kaluhuran lan urip. ⁵Eri lan kala ana ing dalane wong kang atine culika, sing sapa kepengin njaga awake, iku ngedohi wong mau. ⁶Wong anom iku gulawenthahen manut dalan kang laras tumrap dheweke, samangsa wus tuwa ora bakal nyleweng saka dalan iku. ⁷Wong sugih nguwasani para wong miskin, lan sapa kang utang, dadi bature kang motangake. ⁸Wong kang nyebar kaculikan bakal ngeneni pakewuh, temah gitiking nepsune bakal lebur. ⁹Wong berbudi iku bakal binerkahan, awit wong mlarat padha dipandumi rejekine. ¹⁰Wong memoyok iku tundhungen, temah tukar-padu banjur ilang, lan kang padha padu lan nacad padha leren. ¹¹Sing sapa seneng marang resiking ati, sarta manis wicarane, iku dadi mitraning ratu. ¹²Tingale Sang Yehuwah ngreksa marang kawruh, nanging ujare wong cidra diwurungake. ¹³Ujare wong kesed: “Ing njaba ana singa, aku arep dipateni ana ing tengah dalan.” ¹⁴Ujare wong wadon tuna-susila iku luwangan kang jero, sing sapa kena bebendune Pangeran Yehuwah iku bakal kecemplung ing kono. ¹⁵Kabodhoan iku tumempel ing atine wong anom, nanging gitiking pamerdi kang bakal ngilangake iku. ¹⁶Sing sapa nindhes marang wong kang ringkih murih oleh kauntungan kanggo awake dhewe, utawa kang weweh marang wong sugih, iku ndadekake kapitunane dhewe.

Wulang bebasan anggitane para wong wicaksana

¹⁷Nilingna kupingmu, rungokna pituture para wong wicaksana, sarta gatekna sakehe kawruhku. ¹⁸Marga manawa iku kokrawati ana ing sajroning ati bakal gawe senengmu, manawa kabeh iku cumawis ana ing lambemu. ¹⁹Supaya kowe duwea pangandel marang Pangeran Yehuwah, saiki pitutur mau dakwulangake marang kowe, iya marang kowe dhewe. ²⁰Aku biyen rak wis nulis marang kowe, dakkantheni pitutur lan kawruh, ²¹kanggo mulang marang kowe apa kang bener lan nyata, supaya kowe bisa mangsuli kanthi patitis marang kang ngongkon kowe. ²²Aja ndhedheli wong miskin, awit iku wus miskin, lan aja nindhes wong kang susah ana ing gapura. ²³Awit Pangeran Yehuwah mbelani prakarane, sarta sing sapa ngrampas marang wong mau, iku bakal dirampas nyawane. ²⁴Aja memitran kawo wong bengis, lan aja srawungan karo wong brangasan, ²⁵supaya kowe aja nganti kulina marang pari-polahe, lan marang jiret kanggo awakmu dhewe. ²⁶Kowe aja nganti kegolong wong kang nganakake pasarujukan, lan kang nanggung utang. ²⁷Saupama kowe ora duwe kang kagawe nyaur, yagene nganti paturon kang kokturoni dijupuk? ²⁸Aja ngelih tengere wates lemah kang lawas, kang wus ditetepake dening para leluhurmu. ²⁹Apa kowe wis tau weruh wong kang sregep lan prigel ing gawe? Wong kang mengkono iku bakal ngawula ing ngarsaning ratu, ora ngawula marang wong kang asor.