Wulang Bebasan 14

Prajanjian Lawas

¹Wong wadon kang wicaksana iku mbangun omahe, nanging kang bodho ngrubuhake omahe klawan tangane dhewe. ²Sing sapa lumaku klawan jujur iku wedi-asih marang Pangeran Yehuwah, nanging kang lakune kesasar iku ngremehake Panjenengane. ³Ing sajroning cangkeme wong bodho ana penjalin kanggo ing gegere, nanging wong wicaksana iku kareksa dening lambene. ⁴Manawa ora ana sapi, uga ora ana gandum, nanging kalawan karosane sapi pametune akeh. ⁵Seksi kang setya iku ora goroh, nanging kang ngucapake cidra iku seksi goroh. ⁶Wong ambek memoyok golek kawicaksanan ora oleh, nanging wong kang limpad ing budi, gampang oleh kawruh. ⁷Ngedohana wong gemblung, marga lambene ora bakal nglairake kawasisan. ⁸Kang dadi kawicaksanane wong pinter iku anggone ngreti marang dalane dhewe, nanging wong bodho iku diapusi dening bodhone. ⁹Wong bodho moyoki marang kurban panebuse, nanging wong jujur padha wales-winales ing kabecikan. ¹⁰Ati iku ngrasakake kasusahane dhewe, dene wong liya ora bisa melu ngrasakake kabungahane. ¹¹Omahe wong duraka bakal sirna, nanging tarube wong jujur bakal mekar. ¹²Ana dalan kang dikira lenceng dening wong, mangka wekasane anjog marang ing pati. ¹³Ing sajroning gumuyu ati uga bisa ngrasakake sedhih, sarta wekasane kabungahan iku bisa kaprihatinan. ¹⁴Wong kang atine murtad, kawaregan dening lakune dhewe, dene wong becik dening sabarang kang diduweni. ¹⁵Wong kang ora duwe pangalaman ngandel sabarang ujar, nanging wong kang wicaksana iku nggatekake lakune. ¹⁶Wong wicaksana iku ngati-ati lan nyingkiri piala, nanging wong gemblung nguja karepe sarta rumangsa tentrem. ¹⁷Sing sapa gampang nepsu, iku tumindak tanpa budi, nanging wong wicaksana iku sabar. ¹⁸Wong kang tanpa pangalaman pituwase kabodhoan, nanging wong wicaksana iku kamakuthan kawruh. ¹⁹Wong ala padha tumungkul ana ing ngarepe wong becik, lan wong duraka ana ing ngarepe regole wong bener. ²⁰Wong miskin iku kasengitan uga dening kancane, nanging wong sugih akeh mitrane. ²¹Sing sapa ngremehake pepadhane iku gawe dosa, nanging rahayu wong kang melasi marang wong kang kasangsaran. ²²Apa wong kang ngrantam-rantam piala iku dudu wong nasar? Nanging kang ngrancang kabecikan iku nampani sih lan kasetyan. ²³Angger kangelan mesthi ana pituwase, nanging tembung kang kothong iku mung nuntun marang kacingkrangan thok. ²⁴Kang dadi makuthane wong wicaksana iku kapinteran, nanging wong gemblung iku mamerake bodhone. ²⁵Seksi kang setya mitulungi uripe, nanging kang ngucapake goroh iku wong cidra. ²⁶Ing sajroning wedi-asih marang Sang Yehuwah iku tinemu katentreman kang gedhe, malah Pangeran Yehuwah iya dadi pangayoman tumrap para putrane. ²⁷Wedi-asih marang Sang Yehuwah iku sumbering urip, temah wong ora kena ing jireting pati. ²⁸Kamulyane ratu iku marga saka kehing rakyate, nanging tanpa rakyat paprentahan rusak. ²⁹Wong kang sabar iku gedhe pangretene, nanging wong kang gampang nepsu iku nggedhekake kabodhoan. ³⁰Ati kang sareh iku nyegerake awak, nanging watak drengki iku ngroposake balung. ³¹Sing sapa nindhes wong apes, iku ngremehake marang Kang Nitahake, nanging sapa kang welas marang wong miskin, iku ngurmati Panjenengane. ³²Wong duraka bakal dirubuhake marga saka pialane, dene wong bener oleh pangungsen marga saka tulusing atine. ³³Kawicaksanan manggon ing atine wong kang mawa budi, nanging iku ora tinemu ana ing atine wong gemblung. ³⁴Kabeneran iku ngunggahake drajating bangsa, nanging dosa iku dadi cacading bangsa. ³⁵Abdi kang mawa budi ndadekake keparenge Sang Prabu, nanging kang mirangake iku bakal nampani dedukane.