Wulang Bebasan 12

Prajanjian Lawas

¹Sing sapa dhemen diperdi iku seneng marang kawruh, nanging sing sapa nampik pameleh iku bodho. ²Wong becik ndadekake keparenge Pangeran Yehuwah, nanging tukang ngapusi iku mesthi diukum. ³Manungsa ora bisa dadi santosa srana durakane, nanging oyode wong bener ora owah gingsir. ⁴Wong wadon kang pinter iku minangka makuthane kang lanang, nanging kang gawe wirang iku prasasat lelara kang ngroposake balunge. ⁵Rancangane wong bener iku adil, nanging pangrantame wong duraka iku cidra. ⁶Tembunge wong duraka iku ngajap getih, nanging tembunge wong temen iku mitulungi. ⁷Para wong duraka padha ditibakake nganti sirna, nanging omahe wong bener iku lestari ngadeg. ⁸Saben wong iku enggone kaalembana manut bebudene, nanging wong cidra iku karemehake. ⁹Luwih becik dadi wong cilik, nanging nyambut gawe kanggo awake dhewe, katimbang karo wong kang kumaluhur-luhur, nanging kekurangan pangan. ¹⁰Wong bener mikir marang kabutuhane kewane, nanging piwelase wong duraka iku daksiya. ¹¹Wong kang nggarap lemahe bakal wareg rejeki, nanging kang mburu barang muspra iku tanpa budi. ¹²Wong duraka kepengin nduweni jalane wong ala, nanging oyode wong mursid nekakake pangasilan. ¹³Wong ala kejiret dening paneraking lambene, nanging wong bener bisa oncat saka ing karubedan. ¹⁴Saben wong kawaregan kabecikan marga saka wohing tembunge, lan wong tampa wewales saka panggawene tangane. ¹⁵Wong bodho ngarani lakune dhewe wus becik, nanging sapa kang nampani pituduh iku wicaksana. ¹⁶Wong kang mratelakake laraning atine sanalika iku uga, iku bodho, nanging wong kang ora mreduli marang pamoyok iku wicaksana. ¹⁷Wong kang nglairake kabeneran iku mratelakake apa kang adil, nanging seksi goroh nglairake kaculikan. ¹⁸Ana wong kang dlodok-dlodok iku pangucape wus prasasat panyuduking pedhang, nanging ilate wong wicaksana nekakake kawarasan. ¹⁹Lambe kang nglairake katemenan iku tetep ing salawase, nanging ilat cidra mung kanggo sakedhap netra. ²⁰Wong kang ngrancang piala iku atine ngandhut kaculikan, nanging wong kang mituturi bab karaharjan iku nemu kabungahan. ²¹Wong bener ora bakal ketaman bilai apa bae, nanging wong duraka iku tansah sangsara. ²²Lambe kang cidra iku kanisthan tumrape Sang Yehuwah, nanging wong kang setya-tuhu iku ndadekake keparenge. ²³Wong kang wicaksana iku ndhelikake kawruhe, nanging atine wong bodho mamerake kabodhoane. ²⁴Tangane wong sregep iku nyekel pangwasa, nanging kang kesed kena ing pagawean peksan. ²⁵Sumelanging ati ndadekake wungkuking wong, nanging pitembungan kang becik iku ndadekake senenge atine. ²⁶Wong bener iku nemu papan panggonane, nanging dalane wong duraka nasarake awake dhewe. ²⁷Wong kesed ora bakal nyekel kang kaburu, nanging wong sregep bakal oleh barang kang pangaji. ²⁸Urip iku tinemu ana ing dalaning kabeneran, nanging dalane pamurtad anjog marang ing pati.