Jabur 78 (Mazmur 78)

Prajanjian Lawas

Piwulanging sejarah

¹Kidung piwulang anggitane Asaf.
Dhuh bangsaku, piwulangku padha rungokna, pamicarane cangkemku padha tilingna. ²Aku arep mbukak cangkemku prelu medharake bebasan, aku arep ngucapake cangkriman jaman kuna, ³Apa kang wus padha kita rungu, sarta kita sumurupi, lan kang dicritakake dening para leluhur kita marang kita, ⁴ora bakal daksidhem tumrap anak-putune; nanging kita bakal nyaritakake marang para turun ing tembe pepujian marang Pangeran Yehuwah lan kasantosane, sarta kaelokan-kaelokan kang wus katindakake. ⁵Pangeran wus ndhawuhake pepenget marang trahe Rama Yakub, lan angger-anggering Toret marang Banisrael; para leluhur kita padha kadhawuhan ngluntakake iku marang para anak putune, ⁶supaya disumurupana dening para turune ing sapungkure, supaya anak-putu kang ing tembe bakal padha lair, padha gumregah lan nyaritakake marang anak-anake, ⁷supaya padha kumandela marang Gusti Allah, lan aja lali marang sakabehing pakaryane, nanging padha netepana dhawuh-dhawuhe; ⁸apadene aja padha kaya para leluhure, kang padha wangkot lan mbalela, jenis kang ora antepan tuwin kang nyawane ora setya marang Gusti Allah. ⁹Bani Efraim, prajurit panahan kang sikep gegaman ganep, padha mundur nalika dinane perang. ¹⁰Padha ora nggondheli prasetyaning Allah sarta padha emoh lumaku manut ing Torete. ¹¹Padha lali marang pakaryane lan kaelokan kang katindakake, kang wus dikatingalake marang dheweke kabeh. ¹²Gusti Allah wus nindakake kaelokan-kaelokan ana ing ngarepe para leluhure, ana ing tanah Mesir, ana ing ara-ara Zoan; ¹³segara dipiyak, para leluhur padha disabrangake; banyune diadegake kaya bendungan, ¹⁴ing wayah awan lakune para umat dituntun kalawan mega, ing wayah bengi kalawan padhanging geni. ¹⁵Gunung parang ing ara-ara samun dibengkah, para leluhur mau tumuli padha diparingi banyu akeh kaya saka ing samodra agung; ¹⁶saka ing parang Gusti Allah mijilake kali, grojoging banyune kaya bengawan. ¹⁷Ewadene para leluhur mau ndlarung anggone gawe dosa marang Panjenengane, yaiku anggone mbalela marang Kang Mahaluhur ana ing pasamunan. ¹⁸Malah padha nyoba marang Gusti Allah ing sajroning atine yaiku anggone nyuwun pangan kanggo nguja hawa-napsune. ¹⁹Padha rasanan bab Gusti Allah mangkene: “Allah apa iya kuwasa nyedhiyani pangan ana ing ara-ara samun? ²⁰Pancen Panjenengane nggebag parang satemah metu banyune lan banjur ana kali-kali kang mili; nanging apa iya kuwaos paring roti, utawa nyawisi daging para umate?” ²¹Iku kapiyarsa dening Pangeran Yehuwah, njalari dukane, temahan ana geni kang mubal nempuh bani Yakub, sarta bebendune nempuh Banisrael, ²²awit padha ora pracaya marang Gusti Allah, sarta ora padha kumandel marang pitulungane. ²³Gusti Allah tumuli dhawuh marang mega-mega ing dhuwur, lan mbikak lawang-lawanging langit, ²⁴umate diudani mana minangka pangane, sarta padha diparingi gandum saka ing langit; ²⁵saben wong wus mangan roti malaekat; padha dikirimi sangu pangan nganti turah-turah. ²⁶Pangeran ngididake angin wetan ana ing awang-awang lan nggiring angin kidul kalawan kakiyatane; ²⁷umate banjur diudani daging kehe kaya bledug, tuwin diudani manuk kang mawa swiwi cacahe kaya wedhining segara; ²⁸padha katibakake ing satengahing tarub-tarube, ing sakubenging papan panggonane mau. ²⁹Tumuli padha mangan nganti wareg banget; Panjenengane maringi apa kang padha dikarepake. ³⁰Nalika isih padha rumangsa durung wareg, sarta pangane isih ana ing cangkeme; ³¹Gusti Allah banjur duka marang wong-wong iku, gembong-gembonge padha dipateni, lan para nonomane Israel padha disirnakake. ³²Sanadyan mangkono, para leluhur mau iya isih bae anggone padha nglakoni dosa, sarta ora pracaya marang sakehing pakaryane Allah kang ngedab-edabi. ³³Mulane dina-dinane kadamel sirna tanpa tanja, sarta taun-taune padha sirna sajroning pagiris. ³⁴Bareng padha dipateni banjur padha nakokake marang Panjenengane, padha mratobat sarta padha ngupaya marang Gusti Allah; ³⁵padha kelingan, yen Gusti Allah iku peparange, lan Gusti Allah Kang Mahaluhur iku dadi Juru Panebuse. ³⁶Nanging padha ngapusi Panjenengane kalawan cangkeme lan nggorohi Panjenengane kalawan ilate. ³⁷Atine ora mantep marang Panjenengane, lan ora setya marang ing prajanjiane. ³⁸Tujune Panjenengane iku asipat welasan, karsa ngapura kaluputane lan ora numpes umate; malah kerep ngampah bebendune, sarta ora nggigah dedukane kabeh. ³⁹Panjenengane karsa ngengeti manawa wong iku kabeh daging, angin kang midid, kang ora bakal bali. ⁴⁰Ping pira bae para leluhur mau anggone padha mbalela marang Panjenengane ana ing ara-ara samun, lan anggone padha gawe sekeling galihe ana ing pasamunan! ⁴¹Bola-bali anggone padha nyoba marang Gusti Allah, sarta anggone padha gawe gerahe panggalihing Allahe Israel Kang Mahasuci. ⁴²Padha ora eling marang pangwaose, sarta marang dina nalika padha diluwari saka ing tanganing mungsuh, ⁴³nalika Panjenengane nganakake pratandha-pratandha ana ing tanah Mesir, sarta mukjijat-mukjijat ana ing ara-ara Zoan. ⁴⁴Kali-kaline lan ilen-ilene padha disabdakake dadi getih, temahan banyune ora kena diombe; ⁴⁵ndhatengake laler cathak kang mangsa wong-wong mau, lan kodhok-kodhok kang nyirnakake wong-wong mau. ⁴⁶Tanem tuwuhe wong Mesir dipakakake marang ama uler, tuwin wohing rekasane marang walang. ⁴⁷Wite anggur padha disirnakake sarana udan watu, sarta wite sikmah sarana ebun njendhel. ⁴⁸Pepanthaning kewane padha dipasrahake marang udan es, lan rajakayane disamber ing bledheg. ⁴⁹Padha didhawahi mulad-mulading bebendune, bramantya, deduka sarta karupekan, apadene malaekat sabregada kang nggawa bilai; ⁵⁰Panjenengane ngumbar mulad-mulading bebendune, nyawane padha ora diluwari saka ing pati, nyawane padha diulungake marang pageblug; ⁵¹sakehing anake pembarep wong Mesir padha dipateni, wohing kakuwatane kang kawitan ana ing tarub-tarube Kham; ⁵²para umat kagungane tumuli padha didhawuhi mangkat kaya wedhus, padha dituntun kaya pepanthan kewan ana ing ara-ara samun; ⁵³padha dituntun kalawan tentrem, temah ora padha kuwatir, amarga satrune wus padha keblabak ana ing segara; ⁵⁴padha diirid menyang ing tanah suci kagunganing Allah, yaiku ing pagunungan iki, kang pinundhut ing astane kang tengen; ⁵⁵para bangsa padha ditundhung saka ing ngarepane umat, tanah pusaka iku diedum-edum nganggo tali ukuran, sarta sakehing talere Israel padha didhawuhi ngenggoni tarub-tarube. ⁵⁶Nanging Banisrael padha nyoba lan mbalela marang Gusti Allah kang Mahaluhur, sarta ora padha netepi marang pepenget-pepengete; ⁵⁷padha murtad lan ora setya kaya para leluhure; padha nyimpang kaya gandhewa kang cidra; ⁵⁸padha gawe gerahing penggalihe Gusti Allah sarana tengger-tengger papang pangurbanane, sarta ndadekake bentering penggalihe marga saka reca-recane. ⁵⁹Bareng kapiyarsa dening Gusti Allah, temah Panjenengane banjur duka banget, Israel ditampik babar pisan; ⁶⁰mulane nilar padalemane ing Silo, tarub kang wus didalemi ana ing antarane manungsa; ⁶¹kasantosane nuli diulungake dadi bandhangan, kamulyane dipasrahake marang ing tanganing mungsuh; ⁶²Panjenengane marengake bae umate kamangsa ing pedhang, sarta bendu marang kagungane piyambak. ⁶³Para wong nom-nomane padha kamangsa ing geni, lan para prawane padha ora dialembana maneh kalawan kekidungan palakrama; ⁶⁴para imam padha mati dening pedhang, lan randhane ora padha bisa nangisi. ⁶⁵Ing kono Pangeran tumuli wungu, kaya wong kang keturon, kaya prawira kang wus eling saka anggone mendem anggur; ⁶⁶mungsuh-mungsuhe padha digebag temah padha mundur, padha kadamel nandhang wirang ing salawase. ⁶⁷Panjenengane nampik tarube Yusuf, taler Efraim ora kapilih, ⁶⁸nanging kang dipilih taler Yahuda, Gunung Sion kang kinasihan; ⁶⁹pasucene banjur dibangun nganti sundhul langit, kaya bumi kang tinalesan langgeng; ⁷⁰Panjenengane milih Dawud, abdine, kapundhut saka ing satengahe kandhang-kandhang wedhus; ⁷¹kapundhut saka ing panggonane wedhus-wedhus kang padha nusoni, kapatah ngengon trahe Yakub, umate, iya Banisrael kagungane piyambak. ⁷²Tumuli iya padha diengon kalawan tulusing galih, sarta padha katuntun kanthi kaprigelaning astane.