Wulang Bebasan 7

Prajanjian Lawas

¹He anakku, estokna pituturku, sarta pepakonku simpenen ing atimu. ²Pepakonku gugunen, temah kowe bakal urip, lan wulangku emi-eminen kaya maniking mripatmu. ³Talenana kabeh iku ing drijimu, sarta tulisana ana ing papaning atimu. ⁴Kawicaksanan iku celathonana: “Kowe iku sadulurku,” lan pangreten iku anggepen sanakmu, ⁵supaya kowe diayomana saka wong wadon tuna-susila, sarta wong wadon liya, kang alus pambujuke. ⁶Awit nalika aku pinuju ngungak saka ing cendhelaning omahku, nginjen saka ing rujining omahku, ⁷aku weruh ing antarane wong kang ora duwe pangalaman, aku sumurup ing antarane para nomnoman ana sawijining jaka kang tanpa budi, ⁸mbeneri nyabrang ana ing sacedhake pojok lurung, jumangkah marani omahe wong wadon kang kaya mangkono mau, ⁹wayahe repet-repet sore, ngarepake bengi kang peteng. ¹⁰Lah tumuli ana wong wadon methukake, kang nganggo sandhangan wong wadon tuna-susila, kang julig atine; ¹¹grapyak sarta criwis wong wadon iku, sikile ora bisa jenjem ana ing omah: ¹²sadhela ana ing lurung, sadhela engkas ana ing alun-alun, ngadhang ana ing saben enggok-enggokan. ¹³Wong nom mau banjur dicekel lan diambung, kanthi polatan tanpa rikuh-pakewuh, celathu mangkene: ¹⁴“Kula saweg saos kurban kawilujengan, ing dinten punika kula mentas ngluwari punagi, ¹⁵mila kula medal methuk panjenengan, pancen badhe madosi panjenengan, lan sapunika kula saged pinanggih panjenengan. ¹⁶Patileman kula sampun kula gelari babut, kain lena manca-warni damelan Mesir. ¹⁷Patileman kula sampun kula sebari: mur, gaharu kaliyan manis jangan. ¹⁸Mangga sami ngumbar katresnan ngantos enjing, sami kasukan mangun sih. ¹⁹Awit semah kula boten wonten ing griya, ngleresi kekesahan tebih, ²⁰mbekta arta sakanthong, wangsulipun saweg mbenjing ngajengaken wulan purnama.” ²¹Wong nom mau dibujuk srana tembunge manis, digodha klawan pangungruming lambene. ²²Dumadakan wong nom mau banjur ngetutake wong wadon iku kaya sapi dituntun menyang pajagalan, sarta kaya wong bodho kang dibanda arep kaukum; ²³nganti ana panah kang nunjem ing atine, iya kaya manuk kang marani kala kalawan rerikatan, ora ngreti yen uripe kaancam ing bebaya. ²⁴Mulane, he bocah-bocah, padha ngrungokna pituturku, tilingna tembung-tembunging cangkemku. ²⁵Atimu aja nganti kagendeng marang dalane wong wadon iku, aja nasarake awakmu dhewe ana ing dalan-dalane. ²⁶Marga wus akeh wong kang tiwas dening wong wadon iku, sarta akeh banget cacahe wong kang dipateni. ²⁷Omahe iku dalan kang anjog ing jagading wong mati, kang mudhun menyang ing senthong-senthonging pati.