Jabur 73 (Mazmur 73)

Prajanjian Lawas

Jilid III: MASMUR 73--89

Perang sajroning batin lan pangarep-arep

¹Masmur anggitane Asaf.
Satemene Gusti Allah iku becik tumrap para wong kang mulus atine, lan kang resik atine. ²Nanging aku, kurang sathithik bae sikilku keplesed, aku meh keplesed. ³Amarga panas atiku marang para wong kang gumunggung, manawa aku meruhi kabegjane wong duraka. ⁴Awit iku ora padha nandhang lara, awake waras lan lemu; ⁵ora padha ngrasakake susahing manungsa, lan ora padha kena ing bebendu kaya wong liyane. ⁶Mulane padha akalung piangkuh, tuwin panganggone arupa panganiaya. ⁷Amarga saka lemune, kaluputane katon ngegla, atine mbludag ing pandakwa. ⁸Padha nyemoni lan muni-muni kanthi patrap kang ala, bab panganiaya padha dirembug kalawan gumunggung. ⁹Padha ngangapake cangkeme nglawan marang langit, lan ilate ngumukake awake ana ing bumi. ¹⁰Marga saka iku wong padha bali marani dheweke kabeh, katone kaya banyu kang kimplah-kimplah. ¹¹Sarta pangucape: “Kapriye Gusti Allah anggone mirsa bab iku, apa Kang Mahaluhur iku kadunungan kawruh?” ¹²Lah kaya mangkono iku kaanane para wong duraka: padha golek undhaking barang-darbeke sarta seneng-seneng ing salawase! ¹³Rak tanpa guna anggonku njaga resiking atiku, sarta anggonku wisuh tangan, minangka tandhaning tanpa kaluputan. ¹⁴Ewadene ing sadina muput anggonku kena ing bebendu, sarta saben esuk ora sepi ing paukuman. ¹⁵Saupami kawula wicanten: “Aku arep calathu mangkono,” dados kawula sajatosipun cidra dhateng gelenganing para putra Paduka. ¹⁶Nanging bareng aku duwe karep arep nyumurupi, bab iku katon angel ana ing mripatku, ¹⁷nganti aku lumebu marang pasucening Allah, banjur nggatekake wekasane para wong mau. ¹⁸Inggih, tiyang punika sami Paduka papanaken wonten ing panggenan ingkang lunyu, lajeng Paduka dhawahaken temah remuk. ¹⁹Saestu sanget sangsaranipun ing sakedhap netra punika, sami sirna, tumpes margi saking pagiris. ²⁰Sami kados impenipun tiyang satanginipun tilem, dhuh Pangeran, samangsa tangi, rupinipun Paduka galih asor. ²¹Nalika manah kawula sanget sisah, saha ginjel kawula raosipun kados tinuwek-tuwek, ²²kawula rumaos bodho saha boten mangretos, kados kewan wonten ing ngarsa Paduka. ²³Nanging kawula lestantun celak kaliyan Paduka; Paduka nganthi tangan kawula tengen. ²⁴Margi saking pitedah Paduka, Paduka tuntun, sarta ing wekasanipun Paduka pulung dhateng kamulyan. ²⁵Wonten ing swarga kawula nggadhahi sinten malih kejawi Paduka? Wonten ing bumi kawula boten melik punapa-punapa kejawi Paduka. ²⁶Sanadyan daging lan manah kawula telas, sirna, ing salaminipun tetep Gusti Allah ingkang dados peparang saha panduman kawula. ²⁷Awit sajatosipun sinten ingkang tebih kaliyan Paduka, punika sami badhe dhumawah ing karisakan; sadaya tiyang ingkang lampah jina kalayan nilar Paduka punika mesthi Paduka bengkas. ²⁸Nanging kawula, kawula remen celak kaliyan Gusti Allah; Pangeran Allah ingkang kawula anggep dados pangayoman kawula, supados kawula saged nyariyosaken sakathahing pakaryanipun.