Jabur 109 (Mazmur 109)

Prajanjian Lawas

Pandongane wong kang kapitenah

¹Kanggo lurah pasindhen. Masmur anggitane Prabu Dawud.
Dhuh Allah pepujan kawula, Paduka mugi sampun kendel, ²awitdene cangkemipun tiyang duraka kaliyan cangkemipun tiyang cidra kaangapaken dhateng kawula, sarta kawula dipun ungel-ungeli kaliyan ilat dora, ³kawula dipun tempuh klayan tembung-tembung sesengitan, saha dipun perangi tanpa sabab. ⁴Minangka piwales tumrap katresnan kawula sami nggigat kawula, mangka sami kawula dongakaken, ⁵kasaenan kawula dipun wales piawon, saha katresnan kawula kawales sengit. ⁶“Netepna tiyang duraka ingkang masesani piyambakipun lan tukang nggigat wonten ing sisih tengenipun. ⁷Samangsa dipun adili katetepna kalepatanipun, saha pandonganipun kaanggepa dosa; ⁸umuripun kacelakna, kalenggahanipun kaalapa dening tiyang sanes; ⁹anakipun sami dadosa lola, tuwin semahipun dadosa randha. ¹⁰Anak-anakipun kajengipun nglambrang boten kantenan lan ngemis, sarta katundhung saking jugruganing griyanipun. ¹¹Ingkang potang mbeslaha sabarang darbekipun, sarta tiyang sanes sami ngrayaha angsal-angsalaning ngrekaosipun; ¹²sampun ngantos lestantun manggih sih piwelasipun tiyang, saha sampun ngantos wonten ingkang melasi dhateng anakipun ingkang sampun dados lola; ¹³saturunipun sami tumpesa, tuwin namanipun kasirnakna ing turun candhakipun, ¹⁴piawoning para leluhuripun kaengetana wonten ing ngarsaning Yehuwah, sarta dosaning biyungipun sampun ngantos kalebur, ¹⁵kajengipun tansah kagalih dening Pangeran Yehuwah, supados pangenget-enget dhateng tiyang punika dipun bengkas saking bumi, ¹⁶awitdene boten enget nindakaken katresnan, nanging ngoyak-oyak tiyang ingkang kesrakat sarta mlarat tuwin ingkang pepes manahipun ngantos sami nemahi pejah. ¹⁷Sarehning remen ngucapaken ipat-ipat, mila sami katamana ing ipat-ipatipun piyambak; sarehning boten remen dhateng berkah, mila mugi berkah inggih nebiha saking piyambakipun. ¹⁸Ipat-ipat dipun angge kados rasukan, mila rumesepa ing badanipun kados toya, tuwin kados lisah ing balungipun, ¹⁹inggih dadosa kados sandhangan ingkang dipun angge, sarta sabuk ingkang tansah dipun angge. ²⁰Sadaya punika dadosa pituwas, ganjaranipun Pangeran Yehuwah dhateng tiyang ingkang sami ndakwa kawula, sarta ingkang sami ngawon-awon kawula.” ²¹Nanging Paduka, dhuh Yehuwah, Gusti kawula, Paduka mugi kersaa tumindak tumrap kawula awit saking asma Paduka, kawula mugi Paduka luwari awit saking sih-kadarman Paduka ingkang linangkung punika. ²²Kawula nandhang sangsara saha kakirangan saha manah kawula karujit-rujit wonten ing batos kawula, ²³kawula ngical kados wewayangan ingkang sangsaya panjang, kawula kakebutaken kados walang. ²⁴Dhengkul kawula lemes margi anggen kawula siyam, sarta badan kawula dados kera, katelasan gajih. ²⁵Kawula sampun dados cecampahanipun tiyang-tiyang punika, saben ningali kawula sami gedheg-gedheg. ²⁶Dhuh Yehuwah, Gusti Allah kawula, kawula mugi Paduka pitulungi, kawula mugi Paduka luwari, laras kaliyan sih-kadarman Paduka, ²⁷supados sami sumerepa, bilih punika asta Paduka, bilih Paduka, dhuh Yehuwah, ingkang nindakaken punika. ²⁸Kajengipun sami nyupatani, Paduka badhe mberkahi, kajengipun mengsah-mengsah kawula sami nandhang wirang, nanging abdi Paduka manggiha kabingahan. ²⁹Tiyang ingkang sami nglawan kawula mugi sami kasandhangana wirang, sami kalimputana ing kawirangan kadosdene mawi jubah. ³⁰Banget anggonku arep ngaturake panuwun marang Pangeran Yehuwah kalawan cangkemku, sarta Panjenengane arep dakluhurake ana ing satengahing wong akeh, ³¹awitdene Pangeran jumeneng ana ing satengene wong papa, arep ngluwari saka para wong kang ngukum.