Jabur 107 (Mazmur 107)

Prajanjian Lawas

JILID V: MASMUR 107-150

Kidung panuwun rerepene para wong kang tinebus dening Pangeran Yehuwah

¹Padha saosa puji sokur marang Sang Yehuwah, awitdene Panjenengane iku sae! Ujer sih-susetyane iku langgeng ing salawase. ²Mangkonoa pangucape para wong kang padha katebus dening Yehuwah, kang ditebus saka ing pangwasane kang gawe susah, ³kang dikumpulake saka ing nagara-nagara, saka ing tanah wetan lan kulon, saka ing lor lan saka ing kidul. ⁴Ana wong kang padha nglambrang ana ing ara-ara samun, ora nemu dalan kang anjog marang ing kutha kang dienggoni ing wong. ⁵padha kaluwen lan kasatan, nyawane kasulayah banget. ⁶Sajroning karubedane mau nuli padha sesambat marang Pangeran Yehuwah, banjur padha diluwari saka ing sangsarane, ⁷ditedahi dalan kang bener, temah banjur tekan ing kutha kang dienggoni ing wong. ⁸Wong mau kareben padha ngaturake panuwun marang Sang Yehuwah, marga saka sih-susetyane, marga saka kaelokane marang para anaking manungsa, ⁹awitdene Pangeran karsa maregi nyawane wong kang kasatan, sarta nyawa kang kaluwen kawaregan ing kabecikan. ¹⁰Ana wong kang padha ana ing pepeteng lan ing palimengan, kinurung ing sangsara lan wesi. ¹¹Sarehne padha mbalela marang pepakoning Allah, sarta ngremehake marang pitedahe Kang Mahaluhur, ¹²mulane ditelukake atine kalawan kasusahan, padha kejlungup, ora ana kang mitulungi. ¹³Ing sajroning karubedane iku, bareng padha sesambat marang Pangeran Yehuwah, banjur padha diluwari saka ing kasangsarane, ¹⁴diluwari saka ing pepeteng lan palimengan, sarta rantene padha dipedhoti. ¹⁵Wong iku kareben padha ngaturake panuwun marang Pangeran Yehuwah awit saka sih-susetyane, lan kaelokane marang para anaking manungsa; ¹⁶awit Pangeran wus karsa mbejadi lawang-lawang tembaga, sarta nugeli slarak-slarake wesi. ¹⁷Ana wong kang padha nandhang lara awit saka panggawene kang dosa, lan siniksa marga saka kaluputane. ¹⁸Wis padha bosen marang sarupaning pangan, lan wus padha tekan ing gapuraning pati. ¹⁹Ing sajroning karupekane mau nuli padha sesambat marang Sang Yehuwah, banjur padha diluwari saka ing kasusahane. ²⁰Pangeran paring pangandika sarta tumuli padha diwaluyakake, padha oncat saka ing luwenging kubur. ²¹Wong iku mau kareben padha ngaturake panuwun marang Pangeran Yehuwah, awit saka sih-kadarmane, lan marga saka kaelokane marang para anaking manungsa, ²²sarta kareben padha nyaosake kurban pamuji sokur tuwin nyaritakake pakaryane Gusti Allah kalawan surak-surak. ²³Ana wong kang nyabrangi segara kalawan prau, kang laku dagang ana ing samodra kang nglangut, ²⁴padha ndeleng pakaryaning Sang Yehuwah lan pandamele kang elok ana ing telenging segara. ²⁵Pangeran ngandika sarta ndhatengake prahara, kang ngumbulake ombak-ombake, ²⁶wonge padha mumbul tekan ing langit lan padha mudhun marang ing samodra gedhe, nyawane remuk marga saka kacilakan iku, ²⁷padha mumet lan sempoyongan kaya wong mendem, sarta entek akale. ²⁸Ing sajroning karubedane iku nuli padha sesambat marang Pangeran Yehuwah, banjur padha diluwari saka ing karubedane; ²⁹praharane kasirep lan ombake segara padha anteng. ³⁰Wong-wong mau padha bungah, awit kaanane kabeh wus tentrem, sarta banjur dituntun menyang ing pelabuhan kang disenengi. ³¹Wong iku kareben padha ngaturake panuwun marang Yehuwah, awit saka sih-susetyane, marga saka kaelokane marang para anaking manungsa. ³²Wong mau kareben padha ngluhurake Pangeran ana ing pasamuwaning umat iku, sarta memuji marang Panjenengane ana ing pakumpulane para pinituwa. ³³Kali-kali kadadekake segara wedhi, sarta tuking banyu didadekake lemah cengkar, ³⁴tanah subur didadekake bumi asin, kang mangkono iku awit saka pialane wong kang padha ngenggoni, ³⁵ara-ara samun kadadekake blumbang, tuwin tanah cengkar didadekake sumber, ³⁶wong kang keluwen banjur padha didunungake ana ing kono, nuli padha mbangun kutha kang dienggoni, ³⁷tumuli padha nyebar ana ing pategalan lan gawe pakebonan anggur, kang metokake woh-wohan minangka pametune. ³⁸Anadene wong iku padha banget diberkahi dening Pangeran, temah banjur banget anggone ngambra-ambra, tuwin raja-kayane padha didadekake nak-kumanak. ³⁹Nanging banjur suda-suda lan ngrekasa, awit saka pameteking sangsara lan kasusahan. ⁴⁰Pangeran banjur ngesoki kawirangan marang para panggedhe, padha kadadekake nglambrang ana ing pasamunan, kang ora ana dalane. ⁴¹Nanging wong mlarat padha diayomi supaya ora katindhes, sarta anak-putune padha ditangkar-tangkarake kaya pepanthan wedhus kehe. ⁴²Para wong mursid padha weruh banjur padha bungah, nanging sakehing kaculikan padha mingkem. ⁴³Sapa wong kang wicaksana? Iku becik gondhelana marang prakara iku kabeh, sarta nggatekna marang sih-kadarmaning Yehuwah.