Ayub 5

Prajanjian Lawas

¹Kowe nguwuh-uwuh, apa ana wong kang sumaur? Panunggalane para suci sapa kang kena kokungseni? ²Awit sanyatane wong bodho iku pinatenan dening kanepsone dhewe, sarta wong kang tanpa nalar iku kasirnakake dening kamerening atine dhewe. ³Aku dhewe wus tau weruh wong bodho kang metu oyode, nanging enggal-enggal dakipat-ipati omahe. ⁴Anake padha ora kapitulungan, padha kaidak-idak ana ing saketheng, ora ana kang mitulungi. ⁵Undhuh-undhuhane dipangan nganti entek dening wong keluwen, malah direbut saka ing satengahe eri, sarta wong kang ngelak padha melik marang barang-darbeke. ⁶Awit cilaka iku pinangkane ora saka ing lebu, lan ora saka ing bumi tuwuhe kasusahan; ⁷nanging manungsa iku anggone lair ginadhang marang kasusahan, kaya pletiking geni kang mumbul. ⁸Nanging yen aku mesthi ngupaya Gusti Allah, sarta mitayakake prakaraku marang Pangeran, ⁹kang nindakake pakaryan-pakaryan kang agung, kang ora kena kinayangapa, tuwin kaelokan tanpa wilangan; ¹⁰kang paring udan marang bumi lan banyu marang pategalan; ¹¹Wong asor kasengkakake marang kaluhuran, tuwin wong prihatin pinaringan pitulungan kang santosa. ¹²Rancangane wong culika kagagalake, satemah pambudidayane tangane ora oleh gawe. ¹³Para wong wasis dicepeng sajroning kaculikane dhewe, lan kekarepane wong julig ora bakal ketutugan. ¹⁴Ing wayah awan padha kesaput ing pepeteng, lan samangsa tengange gagap-gagap kaya ing wayah bengi. ¹⁵Nanging wong papa iku padha diluwari saka ing cangkeme kang nggegirisi, tuwin saka ing tangane wong kang santosa. ¹⁶Marga saka mangkono wong cilik duwe pangarep-arep, sarta cangkeme kadursilan kabungkem. ¹⁷Sanyatane rahayu wong kang winelehake dening Allah; mulane aja nampik pamerdine Kang Mahakuwasa. ¹⁸Awit Gusti Allah kang natoni, nanging kang mblebed uga; iya natoni, nanging astane nyarasake. ¹⁹Sajroning karubedan nem warna kowe mesthi dipitulungi, bareng tekane kang kapitu ora nganti ginepok ing cilaka. ²⁰Sajroning pailan kowe diluwari saka ing pati, lan sajroning perang saka ing pamisesane pedhang. ²¹Kowe mesthi kaaling-alingan supaya ora kena ing pamecuting ilat, sarta kowe ora usah wedi marang tekane karusakan. ²²Karusakan lan pailan bakal kokesemi, tuwin kewan alasan ora bakal kokwedeni. ²³Awit kowe mesthi bakal nganakake prajanjian karo watu-watu ing ara-ara, sarta kewan-kewan ing ara-ara bakal padha rukun karo kowe. ²⁴Kowe mesthi bakal ngalami tentrem ana ing tarubmu lan manawa kowe niti-priksa omahmu, mesthi ora ana apa-apa kang ilang. ²⁵Karo maneh bakal ngalami turunmu dadi akeh tuwin wijimu kaya suket ing bumi. ²⁶Anggonmu mudhun marang ing kluwat manawa kowe wus tuwa banget, kaya tumpukan gandum kang kasimpen marga wus wancine. ²⁷Lah ta iku kabeh wus padha daksatitekake, pancen mangkono kaanane; bab iku rasakna lan titenana!”