Ayub 32

Prajanjian Lawas

PANEMUNE ELIHU

Elihu rumangsa uga wenang nglairake panemu

¹Ing kono wong telu mau banjur nguwisi anggone mangsuli marang Ayub, marga Ayub ngarani bener awake dhewe; ²temah Elihu bin Barakheel, wong Bus, saka darahe Ram, nepsu. Anggone nepsu marang Ayub iku awit nganggep awake dhewe luwih bener katimbang Gusti Allah. ³Mitrane telu-telune uga dinepsoni, awit sanadyan wis ora bisa madoni, ewadene netepake kaluputane Ayub. ⁴Nanging Elihu nyrantekake anggone arep rembugan karo Ayub; mulane mangkono awit mitra telu mau luwih tuwa tinimbang dheweke. ⁵Nanging bareng weruh yen tutuke wong telu iku wis ora mangsuli maneh, banjur thukul nepsune. ⁶Mangkene calathune Elihu bin Barakheel, wong Bus mau: “Aku isih enom, dene kowe wus padha uwanen, mulane aku pakewuh lan wedi nglairake panemuku marang kowe. ⁷Pangrasaku mangkene: Wong kang wus padha tuwa iku becike padha aweh pitutur, lan kang wus akeh cacahe taune iku padha ngandharake bab kawicaksanan. ⁸Nanging roh kang ana ing manungsa lan napase Kang Mahakwasa, iku kang paring pangreten. ⁹Dudu wong kang wus akeh umure kang kadunungan kawicaksanan, dudu wong kang wus tuwa kang ngreti marang kaadilan. ¹⁰Mulane rembugku: Rungokna gunemku, aku uga arep nglairake panemuku. ¹¹Sumurupa, aku wus nganti-anti marang calathumu, aku wus nggatekake pamikirmu, nganti kowe padha bisa nemu tembung-tembung kang trep. ¹²Kalawan titi anggonku ngrungokake calathumu, nanging sanyatane ora ana kang nelakake lupute Ayub, kowe kabeh ora ana kang nglawan katrangan-katrangane. ¹³Saikine kowe aja padha kandha mangkene: Aku wus padha nemu kawicaksanan; mung Gusti Allah kang kwaos ngalahake Ayub dudu manungsa. ¹⁴Tembunge ora tumuju marang aku, lan aku ora bakal mangsuli kalawan migunakake bantahanmu. ¹⁵Wong mau padha legeg-legeg ora bisa aweh wangsulan maneh, ora bisa ngucap satembung-tembunga. ¹⁶Apa aku isih kudu nganti-anti, marga wong-wong iku wus ora duwe pangucap, marga wus mandheg ora bisa mangsuli maneh? ¹⁷Aku uga are aweh wangsulan ing giliranku, aku iya arep nglairake panemuku. ¹⁸Awit aku kebak tetembungan, semangat kang ana ing aku ndhesek marang aku. ¹⁹Satemene batinku iku kaya anggur kang ora ana dalane hawa, kayadene impes anyar kang arep bedhah. ²⁰Aku kudu calathu supaya lega, aku kudu mbukak lambeku lan aweh wangsulan. ²¹Aku ora bakal ilon-ilonen lan ora bakal ngalembana sapa-sapa, ²²amarga aku ora ngreti bab ngalembana; manawa tumindak mangkono, kang nitahake nyawaku mesthi enggal-enggal njabut nyawaku.”