Ayub 17

Prajanjian Lawas

¹Semangatku wus rusak, umurku wus tumeka ing wekasane, sarta aku wus kacawisan kuburan. ²Sanyata aku iki dadi poyokan, mripatku kepeksa ndeleng anggone padha tantang-tantangan. ³Mugi Paduka karsaa dados tetanggelan kawula wonten ing ngarsa Paduka piyambak. Manawi boten makaten sinten malih ingkang saged ngwontenaken pasarujukan kangge kawula? ⁴Awit manahipun sampun sami Paduka dadosaken buntet. Mila Paduka boten maringi kaunggulan. ⁵Sing sapa nggugatake mitra-mitrane supaya oleh kauntungan, mripate anak-anake bakal dadi lamur. ⁶Aku wus didadekake pocapan ana ing satengahing para bangsa, sarta dadi wong kang diidoni raine. ⁷Mripatku dadi lamur marga saka susah, kabeh peranganing awakku dadi kaya wewayangan. ⁸Para wong kang jujur padha kaeraman marga saka kang mangkono iku, lan wong kang ora luput dadi nepsu marang wong duraka. ⁹Sanadyan mangkono wong mursid lestari lumaku ana ing dalane, sarta wong kang resik tangane saya mundhak santosa. ¹⁰Nanging kowe kabeh, mara padha balia! Aku ora bakal mrangguli wong wicaksana ana ing tengahmu. ¹¹Umurku wus kliwat, wus gagal rancangan-rancanganku, kang dadi idham-idhamanku. ¹²Bengi bakal padha didadekake awan: padhang bakal enggal jumedhul saka ing peteng, mangkono kandhane. ¹³Manawa aku ngarepake jagade wong mati dadi omahku, nyawisake paturonku ana ing pepeteng, ¹⁴sarta calathu marang luwang kuburan: Kowe iku bapakku, lan marang set: Biyungku tuwin sadulurku wadon, ¹⁵banjur apa pangarep-arepku? Sapa kang sumurup manawa aku duwe pangarep-arep? ¹⁶Iku bakal padha tumurun menyang ing dhasaring jagade wong mati, manawa aku padha bebarengan tumurun menyang ing sajroning lemah.”